My Life in Simple Words
My account as I journey through Life
My Life In Simple Words <$BlogRSDURL$>

Tuesday, January 18, 2005

THE SADDEST POEM

If I could write the saddest poem
I would write, for instance,
the sorrow of a mother to her dying child,
the painful parting of two lovers:
the torment of human existence…

If I could paint the saddest picture
I would paint, for instance,
an abandoned child along the busy street,
a deserted house on top of the mountain:
the harsh realities of desolate existence…

But tonight, the saddest picture
is the darkness of my soul;
the lament of its wounded existence
is traversing through the tempest of the sea-
the saddest poem is me…

2003.

Comments:
Well, this is the saddest poem that I wrote Anthony...
Want more with Spanish and Filipino translations?
Here...


EL POEMA MÁS TRISTE
(The Saddest Poem by Danny Sillada, with Spanish translation by Hugo Izarra)

Si pudiese escribir el poema más triste
describiría, por ejemplo,
la tristeza de la madre ante su hijo muerto,
la dolorosa separación de dos amantes:
el tormento de la existencia humana…

Si pudiere pintar el cuadro más triste,
pintaría, por ejemplo,
a un niño abandonado en medio del ajetreo de la calle,
una casa abandonada en la cima de una montaña:
las severas realidades de una existencia desolada…

Pero esta noche, el cuadro más triste
es la oscuridad de mi alma;
el lamento de su existencia herida
cruzando a través de la tempestad del mar –
el poema más triste soy yo…

ANG PINAKAMALUNGKOT NA TULA
(The Saddest Poem by Danny Sillada, with Filipino
translation by Lorraine M. Javier)

Kung maisusulat ko ang pinakamalungkot na tula
Aking bibigyang-titik, halimbawa,
Ang panangis ng isang ina sa pagpanaw ng supling na ibig,
Ang pait ng pamamaalam ng dalawang mangingibig:
Ang sugat ng hinagpis sa buhay ng tao…

Kung maipipinta ko ang pinakamalungkot na larawan
Iguguhit ko, sa pagkakataong ito
Ang tinalikurang bata sa pusod ng tulirong lansangan,
Ang nilisang tahanan sa tuktok ng ulilang kabundukan:
Ang malupit na katotohanan ng nag-iisang kalalagayan…

Subalit sa gabing ito, ang pinakamalungkot na tula
Ay yaong karimlan ng aking kaluluwa,
Ang panaghoy ng sugatan nitong pananahan
Na gumuguhit sa hagupit ng maalong karagatan…
Ang pinakamalungkot na tula ay ako na nga!

Copyright (c)2004 Danny Sillada .
 
deep ....
 
Post a Comment


<< Home